^o^MinD^o^'s profileMy MinD's spacePhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
My MinD's space^o^ MinD ^o^ September 03 เบื่อ....ไวรัสประกาศๆ
เนื่องด้วยๆ ตอนนี้ีโน๊ตบุ๊คที่ใช้เปิดเน็ท เสียซะละ
เพราะไอไวรัสบ้าาาาา มานทามซะคอมเปิดเน็ทม่ายด้ายเลยอ่ะ
เศร้าจาย ๆ
มาบ่นแค่เนี่ยแหละ อิอิ June 25 เรื่องเก่าๆก็ไม่มีไร วันนี้แค่จะเข้ามาอัพแล้วบอกว่า
"ถ้าอดีตมีแต่เรื่องที่ไม่น่าจำ ก็ขอให้จำมันไว้เป็นบทเรียนและก็พยายามไม่ให้เรื่องที่ไม่น่าจำในอดีต มันเกิดขึ้นซ้ำรอยเดิม"งงมะหล่ะ คนพิมพ์เองยังงงเล็กน้อย แต่ไม่มาก อิอิ
ปายทามงานต่อดีก่า บะบายเจอกานใหม่ในตอนหน้า มะไหร่ม่ายรู้
^v^ c u jaa
June 18 อย่างงี้ก็มีด้วยยยยยยยยยย - -''''''''''''''วันอาทิตย์ที่ผ่านมาด้วยความตั้งใจบวกกับความอยากไปก็เลยชวนมะม้าไปพารากอนเพื่อไปดูงานศึกษาต่อ ของนิวซีแลนด์ สมาชิกร่วมเดินทางประกอบด้วย อาม่า ปะป๋า มะม้า เจ้เม ไมค์ และตัวข้าพเจ้าเอง ระหว่างทางรถติดมากกกกกกก ไอเราก็คิดในใจ "ไมรถมานติดงี้ฟระ ไม่น่ามาเลย ดูดิ อาม่านั่งจนหลับไปเลย" และปะป๋าก็ขับรถตามรถที่ใจดีมากกกก ปล่อยให้รถที่อยู่เลนอื่นแซงไปเกินสิบคันในระยะทางไม่เกิน 100 เมตร คิดดู พอเข้าไปได้(ปะป๋าขับเข้าทางสยามดิส) เลยต้องขับอ้อมตึกเพื่อที่จาไปจอดที่พารากอน แต่ปรากฎว่าทางปิด ก็เลยต้องขึ้นที่จอดรถของ สยามเซ็นเตอร์ พอขึ้นไปรับบัตรก็เห็นป้ายที่บอกว่า ที่จอดรถชั้นไหนว่างชั้นไหนเต็ม ไอเราก็เห็นว่ามีแต่ชั้นบนๆทั้งนั้นเลย พอปะป๋าขับรถไปวนซักชั้นที่สอง ยามก็รีบกวัก ไอเราก็มอง เออออออ มันเป็นที่จอดรถของคนที่ต้องมีบัตรเครดิตเฉพาะนี่นา ไอเราไม่มีอ่ะ สุดท้ายปะป๋า ไปแทงคิ้ว เค้าพร้อมใบเขียววววว ระหว่างนั้นยามอีกคนก็โบกรถแบบมะกี้ที่โบกให้ปะป๋าจอด ประมาณว่าดูลักษณะรถ อะไรประมาณนั้น เอาหล่ะๆๆๆ เข้าเรื่องๆๆ พอมาถึงพารากอน ระหว่างทางเดินเชื่อมที่จอดรถของสยามเซ็นเตอร์กับลานของพารากอน ระหว่างเดินไอเราก็เดินจับอาม่าไว้ แต่อาม่าหันไปมองที่เราชี้ปรากฎว่า อาม่าเดินไม่ได้มองว่าพื้นมันต่างระดับกัน ปรากฎว่าอาม่าขาพลิกกกกก เลยต้องจับอาม่ามานวดซะ พอเข้าไปในพารากอนได้ละ ก็แยกกานเดิน อาม่า มะม้า ปะป๋า และ ไมค์ ไปหาซื้อเค้กที่ไมค์อยากกิน ส่วนที่เหลือคือ มายกะเม เดินขึ้นไปพารากอนฮอลล์ ระหว่างทางสักเกตว่าคนเยอะมากมาย เป็นเพราะมีงานกล้วยไม้ คนเลยมาถ่ายรูปตรึมเลย พอเดินถึงที่จัดงานก็ทำการลงทะเบียนและเค้าก็ให้ถุงผ้ามาหนึ่งใบ หุหุ เข้าคอนเซป ลดโลกร้อนเจงงงๆ ใช้ถุงผ้า ทีนี่พอเข้าไปในงานได้ ก็มองหา U ที่กบบอกเลย ไปถามคอร์สเค้า พอเดินาซักพักก็ไปเจออยู่มุมสุดของงาน ก็เข้าไปยืนรอๆ เจ้าหน้าที่เค้ามาตอบคำถามเรา พอถึงตาเราปุ๊ปก็ถามปั๊ป
มาย : เอ่อ สนใจเรียนต่อด้าน MBA ค่ะ เจ้าหน้าที่ : อืมมมม แล้วน้องจบสาขาอะไรมาหล่ะค่ะ มาย : วิทยาศาสตร์ (ระหว่างนั้นเจ้เมอยู่ข้างๆ และก็มีผู้หญิงอีกคนนึงมานั่งลงข้างพร้อมผู้ชายยืนอยู่ ข้างหลัง) เจ้าหน้าที่ : งั้นน้องก็หมดสิทธิ์เรียนค่ะ เพราะที่นี่เค้ารับตรงสายค่ะ ทุกคนที่นั่งอยู่หน้าเจ้าหน้าที่ : - -''''''''''''''''(คิดในใจ มีด้วยหรอเนี่ยยยยยยย) เจ้เม : อย่างงี้ก็หมายความว่าคนที่จะมีสิทธิ์เรียนได้ก็ต้องจบแนว BBA หรือพวก MBA โดยตรงเลยใช่ไหมคะ เจ้าหน้าที่ : ใช่ค่ะ แล้วก็ต้องมีประสบการณ์ทำงานด้วยนะคะ และในตำแหน่งระดับหัวหน้าขึ้นไป ทุกคนที่นั่งอยู่หน้าเจ้าหน้าที่ : - -'''''''''''''''' ผู้ชาย : เอ่อ แล้วถ้าเกิดไม่ได้จบตรงสายหล่ะครับ แต่ทำงานเกี่ยวกับด้านบริหารมา เจ้าหน้าที่ : ก็ต้องดูเป็นเครสๆไปนะคะ ก็อย่างน้อยต้องจบด้วยเกรดไม่ต่ำกว่า สามกว่า และต้องเขียนบรรยายด้วยนะคะว่าทำไมถึงอยากเรียน วัตถุประสงค์ต่างค่ะ จากนั้นถามต่ออีกนิดหน่อยและก็เดินออก เจ้เมกับมายเริ่มมองหน้ากันแล้วคิดเหมือนกานว่า เพิ่งเคยได้ยินที่นี่แหละว่าถ้าจะเรียน MBA ต้องจบตรงสาย เจ้เมเลยบอกว่า มายไปเรียนเมกาง่ายกว่าป่ะเนี่ย เฟร็งจิตมากมายยยยยยย พอเสร็จปุ๊ปเดินออกมาก็สังเกตเห็นว่าเค้ามีให้ติ๊ดบัตรจอดรถด้วย ด้วยความงก ก็เลยโทรเรียก ไมค์เอาบัตรจอดรถจากปะป๋ามา จาได้ไม่ต้องเสียตังค์ค่าจอดรถเยอะ พอไมค์วิ่งขึ้นมายัยมายก็เดินเอาบัตรไปให้เค้าติ๊ด ปรากฎว่าเค้าบอก นี่ไม่ใช่บัตรจอดรถของพารากอนนะคะ ต้องไปที่ Information ที่อยู่หน้า Chap อ่ะๆๆ ด้วยความงกๆเดินไปก็ได้ๆ เลยชวนกานลงไปหา อาม่า ปะป่าและ มะม้าที่อยู่ที่ฟู้ดคอร์ส อาม่าเมื่อยเลยหาที่นั่ง (ระหว่างที่มายกะเมอยู่ชั้น 5 ไมค์จัดการเลือกเค้กอะไรก็ม่ายรู้ก้อนติ๊ดเดียวเอง มาสองก้อน รวมเป็นเงิน 210 บาท แพงเนอะว่าป่ะ) พอเจอกานละก็ตกลงกันว่ามายกะเมจาเดินเอาบัตรไปติ๊ด ให้คนอื่นๆไปรอที่รถ ระหว่างเดินก็ผ่าน i-berry สองคนมองหน้ากานแล้วถามกานว่าอยากกินป่ะ สรุปอยากกินทั้งคู่ (หุหุ ตระกละพอกาน อิอิ) คุยกานว่าจาปายซื้อมาแล้วเดินกินกานแต่พอมองแถวแล้ว ไปเถอะ คนเยอะอ่ะ ตัดใจเดินไปติ๊ดบัตรดีก่า พอเดินไปถึงก็ยื่นบัตรให้เจ้าหน้าที่ที่เคาร์เตอร์ พร้อมสติกเกอร์ ตามที่คนที่พารากอนเค้าบอก พอยื่นบัตรไปเจ้าหน้าที่ก็งง บอกว่าต้องเช็คก่อนนะคะ เพราะไม่ได้รับแจ้งมาเรื่องติ๊ดบัตร ปรากฎว่า มายกะเมเดินฟรี เฟร็งจิตกะลังสองงงงงง เลยรีบเดินกลับมาที่รถ เพราะเดี๋ยวเสียตังค์ค่าจอดรถเยอะ พอมาถึงทางเดินเข้าที่จอดรถก็โทรหามะม้า ได้รับคำตอบว่ารออยู่ที่รถ ยัยมายกะยัยเมก็เลยรีบไปที่รถ พอมาถึงรถ ก็อ้าววววว หายไปไหนอ่ะ ยังไม่มานี่นา เลยโทรไปใหม่ปรากฎว่า ที่บอกว่ารออยู่อ่ะ รออยู่ที่พารากอน กว่าจามาถึงรถกานก็อีก 5 นาที ยัยมายก็ลุ้นว่าจาเกินชั่วโมงไหม ปรากฎว่า ปะป๋า : ยื่นบัตรจอดรถ พร้อมสายตาจับจ้องของยัยมายที่มองตามไปที่ตัวบอกจำนวนเงิน เจ้าหน้าที่ : 20 บาทค่ะ พร้อมเวลาที่ขึ้นที่เครื่อง 1.15 ชั่วโมง มาย : เฮ้ออออ พอดีเลย รอดตัวๆๆ เลยแซวกานอยู่ในรถว่า ดูดิโดนหลอกให้เดินไปเดินมา ไม่งั้นนะก็ไม่ถึงชั่วโมงหรอก เหมือนจาภูมิจาย แต่ทามเพื่อไรก็ยังไม่รู้ - -'''''''''''' ปล.ใครรู้มั้งเนี่ยยยยยยย ช่วยบอกทีMay 14 หวัดกินนนนนวันนี้ปายหาคุณหมอมา เนื่องจากวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ปายเก็บมังคุดท่ามกลางสายฝน (สนุกและอร่อยมากมาย) เลยเป็นหวัดเลย จอเค็บ ไอ แถมขมๆคออีกตะหาก วันนี้ม่ามี้เลยบอกให้เฮียพาไปโรงพยาบาลธนบุรี พอได้เข้าเจอคุณหมอคำถามแรกโดนถามว่า
คุณหมอ:เป็นอะไรมา
ยัยมาย:แล้วงี้จามาหาหมอทามมายฟะ (คิดในใจนะ) แต่ตอบไปว่า เป็นหวัดค่ะ 2-3 วันละค่ะ
คุณหมอ: แล้วมีอาการยังไงบ้างหล่ะ
ยัยมาย:อธิบายไป............ค่ะ
คุณหมอ:เงียบ...............
ยัยมาย:เงียบด้วยคน.............
คุณหมอ:รับยาด้านนอกนะ
ยัยมาย:- -''''''''''''ค่ะ
ระหว่างนั่งรอสังเกตเห็นว่าเค้าต้องมีการรับบัตรคิวเพื่อจ่ายตังค์ แต่ยัยมายม่ายมีบัตร ก็เลยเอาวะเดินเข้าไปถามก็ได้
ณ แคชเชียร์
ยัยมาย:เอ่อ ไม่ทราบว่าของ........(ชื่อจริงยัยมาย).....มาหรือยังคะ
แคชเชียร์:ยัง (เพื่อให้สมจริงต้อทำเสียงแบบไม่สบอารมณ์อย่างมาก เน้นอย่างมากกกกก แถมตอนตอบไม่คิดแม้แต่ชายตามอง)
ยัยมาย:อยากกินรองเท้าช้านมากช่ายไหมมมมมมมมมม (คิดในใจนะ) แล้วเดินกลับไปนั่ง
สักครู่พยาบาลเดินเอาบัตรคิวมาให้ สักพักหย่ายยยยยยยยยยยยยยย ก็ถึงคิว
ทีนี้ยัยมายเอามั้ง กวนมั้งดิ ทีมาคราวนี้พูดคะขา แต่เสียใจเฟ้ยยังโมโหอยู่ พอดีใช้ประกันก็เลยต้องจ่ายส่วนต่างอยู่นิดหน่อย 58 บาท ยัยมายกวนม่ายจ่ายเงินสด เอาบัตรเครดิตจ่ายซะ
พอจ่ายเงินเสร็จก็ปายรับยา พอดูยาแล้วรู้สึกม่ายคุ้มกะเงินเลย เสียไป 1,058 บาท ยามูลค่ายังไม่ถึง 300 เลย เฟร็งจริงๆ
สรุปแล้วครั้งนี้มาบ่นรายฟระเรา อ่านแล้ว งง งง อิอิ April 17 วันหฤโหด ช่วงวันหยุดย้าวยาวที่ผ่านมา มะค่อยได้ปายหนายเลย บางวันอยู่บ้าน(โดนบังคับนั่งทำงาน T^Tเฟร็ง) บางวันออกต่างจังหวัด เพื่อไปกินโดยเฉพาะ ^0^ เอิ้กอิ่มๆๆ บางวันกลายเป็นพี่เลี้ยงเด็กตามโซ้ยอี้ ปายเลี้ยงลิงที่ดรีมเวิลด์(เดี๋ยวจาเล่าให้อ่าน อิอิ) สรุป วันหยุดที่ย้าวยาว ช้านมะได้ทามไรเลย ไม่ได้ปายเที่ยวเลยอ่ะ แต่ไหงตัวดำขึ้นฟระ ชิชิ เออ เกือบลืมเรื่องที่ดรีมเวิลด์ เย็นของวันที่ 14 เมษายน 2551 ที่โต๊ะกินข้าว โซ้ยอี้(น้องสาวมะม้า ต่อไปจาเรียกอาอี้แทนนา)ก็คุยกานเรื่องปายดรีมเวิลด์ ไอเราก็ฟังแค่ช่วง ที่เค้าพูดว่า "โซ้ยเตี่ย(แฟนของอาอี้) จะไม่ไปดรีมเวิลด์" บวกกับ การถามพี่สาวว่าจาไปป่าว คำตอบที่ได้รับ คือ ไม่ไป ยัยมายก็คิด อืมๆ คงไม่ได้ไปแล้วมั้ง เพราะโซ้ยเตี่ยก็ไม่ไป เจ้เมก็ม่ายไป โซ้ยคงไม่พาลิงไปหรอกมั้ง ฮืมๆๆๆ (เลยไม่ได้ชวนคุณกัลปพฤกษ์เลย T^T เศร้า) ตื่นมาตอนเช้า 8 โมงก่าๆละ มองนาฬิกา ขอนอนต่ออีกหน่อยนา กลิ้งไปกลิ้งมา มองนาฬิกาอีกทีเกือบ 10 โมง เออ ได้เวลาอาบน้ำละ อิอิ ก็วันหยุดนินา ขี้เกียจตื่นอ่ะ พอดีกะลังทาครีมอยู่ ปรากฎว่า อาอี้ตามตัว ถามว่าจะไปไหม ดรีมเวิลด์ ไอคุณมายเลยเหวอเลย คิดอยู่เอาไงดีหว่า จาไปดีไหม เพราะถ้าอาอี้ไปคนเดียว จะเอาลิง 3 ตัวอยู่ไหมเนี่ย คิดไปคิดมาโทรหาคุณกัลปพฤกษ์ดีก่า ชวนปายเลี้ยงลิงด้วยกาน แต่ปรากฎว่า ลางสังหรณ์ไอคุณมายถูกต้มคร้าบ คุณกัลปพฤกษ์ยังคงสลบเหมือดอยู่ ก็แน่หล่ะหนีเที่ยวต้อนรับปีใหม่ไทย สุดท้ายด้วยความหน้ามืดไอคุณมายก็ตามอาอี้ไปช่วยดูลิง นั่งรถไปได้ซักพัก เอ....เราคิดผิดป่าวฟะที่มาเนี่ย นั่งนึกไปนึกมา เจ้เมโทรมาครับ ถามว่า อยู่แถวไหน ก็เลยแซวกลับว่าอยากมาด้วยหรอ ปรากฎว่า ใช่ครับพี่น้อง เจ้เมจาปายด้วย แต่พลาดละ อดๆๆ นั่งไปได้ซักครู่ลิงน้อยสามตัวก็เริ่มคุยกาน
ลิงตัวโต=ลิงมิ้นท์ เป็นลิงที่ คุณพูดอะไรให้ฟังจะรู้เรื่อง ตอบรู้เรื่องค่ะ แต่จะทำตามหรือไม่ ขึ้นกับอารมณ์ ซึ่ง 99% ไม่ทำตาม จะยียวนกวน.. ซะเป็นส่วนใหญ่
ลิงกลาง=ลิงมาร์ค เป็นลิงที่คุณพูดอะไรให้ฟังก็พอจะรู้เรื่อง แต่ชอบตอบว่า ไม่ๆๆๆ และไม่เคยทำตามถ้าไม่มีคำขู่หรือคำชม แต่ถ้าให้ได้ผลต้องหยิบโทรศัพท์พร้อมกดเบอร์....... จะกลัวมากและรีบทำตามทันทีเลย
ลิงน้อย=ลิงแมน เป็นลิงที่พูดอะไรให้ฟังแล้ว ..... เฮ้ออออ...ทำใจซะเถอะเพราะปัจจุบันยังพูดภาษา มานาวต่างดุ๊ด อยู่เลย
ลิงมิ้นท์ กะลิงมาร์ค เริ่มเถียงกันเรื่องไปดรีมเวิลด์ ว่าใครเคยไปบ้าง ลิงมาร์คไม่ยอมแพ้ลิงมิ้นท์ บอกว่ายังไงตัวเองก็เคยไป "ดรีมเวิลด์สวนสยามทะเลกรุงเทพฯมาแล้ว" งงไหมหล่ะ สุดท้ายลิงมาร์คก็ตอบคำถามลิงมิ้นท์ไม่ได้แพ้ไปในที่สุด นั่งมาได้ประมาณ 20 นาที ลิงมาร์คเริ่มบ่น ว่ายังไม่ถึงอีกหรอ ทำไมไกลจัง ไอเราก็คิดดิ โหไอน้อง ดรีมเวิลด์อยู่ปทุม บ้านเราอยู่นน คงถึงง่ายหรอกเนอะ คนละซีกเลย พอใกล้จาถึงไอเราก็ชี้นี้ไงๆ ดรีมเวิลด์ เท่านั้นแหละลิงทั้งหลายก็ชะเง้อมอง แต่ลิงแมนฟังม่ายรู้เรื่อง พอกะลังจะกลับรถ ลิงแมนก็เกิดอาการ ชักดิ้นชักงอ ร้องโวยวาย พยายามจาเปิดประตูรถลงให้ได้ แล้วก็ร้องว่า ไม่เอาๆ จาไป จอดๆ ประมาณเนี่ย ไอเราก็งงว่าลิงตัวนี้เป็นไรเนี่ย ก็เลยบอกว่าโน้นไงดรีมเวิลด์ เดี๋ยวมะม้าน้องแมนกลับรถก่อนแล้วก็ถึงแล้ว ปรากฎว่า ไม่ได้ผลคร้าบพี่น้อง ไอเราก็เลยมองรอบๆว่าลิงเห็นอะไร พอมองไปเท่านั้นแหละ ผู้หญิงโป๊ๆๆ นั้นเองงงงงง อ่ะล้อเล่น ใช่ซะที่ไหนหล่ะ โลตัสคลอง 3 เลยพอรู้ละว่า งอแงเพราะจาปายโลตัส แต่พออาอี้เลี้ยวรถเข้าดรีมเวิลด์ ลิงแมนก็เริ่มเห็นตัวการ์ตูน และของเล่น อารมณ์เปลี่ยนทันที พูดด้วยเสียงเล็กๆ แบบไม่ค่อยชัดว่า ฮูยๆๆโน้น อะไรอ่ะ นั้นแหละเงียบเรียบร้อยในทันที ก่อนจะเข้าข้างในก็ยืนคุยกันกันอาอี้ว่าจะซื้อตั๋วไงดี สรุปได้ว่า จาเล่นอะไรค่อยซื้อดีก่า คิดได้อย่างงั้นเลยซื้อแค่บัตรผ่านประตู แล้วก็นำลิงไปเล่นของเล่นเลย
เรื่องขำๆของลิงที่มีก็เอาของลิงแมนก่อนนา
ครั้งแรกพาลิงแมนขึ้นเครื่องวิหคอะไรซะอย่างแหละ มันก็จะมีที่ให้เรากดเพื่อให้เครื่องขึ้นหรือลงได้ พอกดปุ๊ป ลิงแมนก็แบบว่าตกใจ กลัวๆในตอนแรก ไอเราก็กลัวว่าลิงแมนจาอ้วกใส่ เพราะพึ่งหม่ำๆกันมาเลย ก็เลยบอกลิงแมนว่าให้ร้องกรี้ดดังๆ ครั้งนี้แมนฟังรู้เรื่องคร้าบบบบบ แต่ลิงแมนร้องออกมาเบามากกกก ร้องว่า แอ้~~~~~อ้ ยาวมากก แบบว่าแอบขำลิง อิอิ TvT
ส่วนอีกเรื่องของลิงแมนเป็นอะไรที่อายมากเลย ด้วยความที่ว่าลิงแมนสูงไม่ถึงกำหนด ก็เลยเข้าเครื่องนี้มะได้ รู้สึกเป็นซูเปอร์สแปลช อาอี้ก็เลยพาลิงสองตัวเข้าไปเล่น ไอเราก็เลยอยู่กะลิงแมน และแล้วไอลิงแมนก็ทำแสบ อยู่ก็เรียก คุณแม่ขา คุณแม่ขา มันจามาเรียกอะไรตอนนี้ฟระ แถมเรียกเสร็จก็ชี้ให้ดู โอ้ พระเจ้าช่วยกล้วยทอด พอดีอาอี้เดินมา ไอคุณมายเลยรีบพูดว่า แมนมะม้ามาแล้วๆ เฮ้อ เล่นเราซะ - -'''''''''' กลายเป็นคุณแม่ลิงซะง้านเลยช้านนนนน
เรื่องของลิงมาร์ค
พอดีเดินๆกันและก็ไปสังเกตเห็นว่าตรงนั้นมันมีของเล่น ก็เลยลองเข้าไปดู ปรากฎว่าเป็นลูกบอลที่ให้คนเข้าไปข้างในแล้วอัดอากาศเข้าไป แล้วให้เราอยู่ในนั้นและก็ปล่อยลงน้ำ มาถึงปุ๊ป ลิงทั้งสามเห็นก็ดีใจจะเล่นกันใหญ่ ลิงมิ้นท์เลยคนแรกบอกหนูอยากเล่น ตามด้วยลิงแมน ส่วนลิงมาร์ค ยืนกล้าๆกลัวๆ พอถามก็บอกว่า มาร์คกล้าเล่นนะ แต่มาร์คกลัว ไอเราก็เลยแซวไปว่า ตกลงมาร์คกล้า แต่กลัวมากกว่าใช่ป่ะ ลิงมาร์คยอมรับครับว่าใช่คร้าบพี่น้องงงงง - -"""" พอลิงมิ้นท์ กะลิงแมนเข้าไปเล่นแล้วลิงมาร์คเริ่มตระหนักว่าไม่น่ากลัว ก็เลยยอมเข้าไปเล่น สุดท้ายออกมาบอกว่าสนุกมากเลย ไม่เห็นน่ากลัวเลย เฮ้อ คนเรา เอ้ย ลิงเรา อิอิ
เรื่องของลิงมิ้นท์
ด้วยความที่ว่าลิงมิ้นท์อยากขึ้นมากเลยไอเครื่อง สไปเดอร์เนี่ย อาอี้ก็เลยบอกให้เราขึ้นเป็นเพื่อน แถมลากลิงมาร์คที่มีอาการกล้าๆกลัวๆ(อีกแว้วว)ปายด้วย แต่ด้วยความที่คนต่อเยอะลิงมาร์คก็เลยตัดสินใจ ไม่เล่นดีก่า เพราะมาร์คกลัว หุหุ ซ้ำเติมน้องซะเลย ปรากฎว่าพอขึ้นไปตอนแรกเครื่องยังไม่เริ่มเล่น ลิงมิ้นท์ก็ยังพูดโน้นพูดนี่ แต่พอเครื่องเริ่มเล่นเท่านั้นแหละ เงียบเลยแถมหน้าซีด แถมบอกว่ากลัวๆ เอาละเฟ้ยขืนเงียบต่อไปไอคุณมายเลอะอ้วกลิงเป็นแน่แท้ ก็เลยบอกลิงมิ้นท์ ว่าให้กรี้ด ลิงมิ้นท์ก็ยังคงเงียบ ก็เลยบอกว่า มิ้นท์หลับตาๆ แถมลิงมิ้นท์ยังทำตัวปลิว ไอเราเลยต้องคว้าตัวมาเกาะไว้เดี๋ยวลูกเค้าปลิวไปจะหาว่าเราถีบส่ง อิอิ พอนั่งไปได้ซักพัก ลิงมิ้นท์เริ่มกรี้ด แต่เสียงกรี้ดคุณเธอช่างเบามากกกกกก (พี่น้องลิงเหมือนกานเลย กรี้ดนอกบ้านคงกลัวคนได้ยิน) แถมกรี้ดเป็นแฟนหลินฮุ้ยอีกตะหาก ไม่บอกให้กรี้ดก็เงียบ แถมยังต้องกรี้ดนำอีกตะหาก โอ้ย กว่าจะเล่นเสร็จนะ เสียงเกือบแหบบบบ
เฮ้อ นี้ยังเล่ามะหมดเลย คนพิมพ์เริ่มเมื่อย แถมน้องชายเราก็บอกพิมพ์เยอะตาลาย ใครจาปายอ่าน พอมามอง เออ ก็จริงเนอะ เลยพอดีก่า แต่เรื่องฮาๆยังมีมากก่านี้อีก ไว้จามาอัพอีกนา แต่ตอนไหนขึ้นอยู่กะอารมณ์ อิอิ บายจ้า
|
There are no categories in use.
|
|||
|
|
